Κατηγορίες
Uncategorized

“Αδερφάκι πότε θα του κάνετε;”

Μήπως το ακούτε συχνά?

Εκεί γύρω στα τριάντα, αρχίζουν όλοι να σε ρωτάνε πότε θα παντρευτείς. Αφού παντρευτείς αναρωτιούνται πότε θα κάνεις παιδάκι, κι αφού περάσουν κανα δυο χρόνια από το πρώτο παιδάκι αρχίζουν να σε ρωτάνε πότε θα του κάνει αδελφάκι. Αν αποφασίσεις να μεγαλώσεις κι άλλο την οικογένειά σου, οι περισσότεροι σε κοιτούν με ένα βλέμμα έκπληξης και συμπόνοιας ταυτόχρονα .

Εντάξει, προφανώς υπερβάλλω. Η  πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν είναι όμως και τελείως διαφορετική. Για του ς περισσότερους, όσον αφορά  τα παιδιά, υπάρχει ο χρυσός κανόνας των δύο.

Όταν απέκτησα τον μεγάλο  μου γιο, αφού  πέρασαν μερικοί μήνες, με ρωτούσαν αρκετοί πότε θα του κάνουμε αδερφάκι.  Άκουσα  πολλά σχόλια του τύπου «άντε τι περιμένεις, περνάνε τα χρόνια» και  «μα καλά μόνο του θα το αφήσετε; Να μην έχει μια παρέα». Είμαι σίγουρη ότι αρκετές από εσάς τα έχετε ακούσει επίσης.

Η αλήθεια είναι πως τα πρώτα δύο μιση χρόνια ούτε εγώ ούτε ο σύζυγος  μου σκεφτόμασταν να αποκτήσουμε δεύτερο παιδί.  Νοιώθαμε και οι δύο πολύ κουρασμένοι και ξέραμε πως ένα παιδί χρειάζεται υπομονή και αφοσίωση για να μεγαλώσει σωστά. Πολλοί μας έλεγαν ότι τα δεύτερα παιδιά είναι πιο εύκολα γιατί μεγαλώνουν στον αυτόματο, εμείς όμως θέλαμε να αφιερώσουμε τον ίδιο χρόνο και στο δεύτερο παιδί μας. Κι αφού χρόνος δεν υπήρχε εκείνη την εποχή, δεν σκεφτόμασταν και το δεύτερο παιδί.

 ‘Η απλά δεν είχε έρθει η στιγμή που θα είμασταν έτοιμοι να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας.

Ήρθε λοιπόν και η στιγμή αυτή. Θυμάμαι ακόμα ότι είμασταν σε μια πανέμορφη παραλία της Τήνου και για πρώτη φορά, ύστερα από δύο καλοκαίρια , ο μεγάλος  μας γιός έπαιζε μόνος του κι εμείς καθόμασταν δίπλα δίπλα χωρίς να χρειάζεται να τρέχουμε από πίσω του. Υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλον ότι θα κάναμε πρώτα ένα ταξίδι στο εξωτερικό οι δύο μας, και μετά θα κάναμε δεύτερο παιδί.

Κι έτσι κι έγινε. Και αρχίσαμε ξανά τα ίδια ξενύχτια,  το ίδιο άγχος  (ευτυχώς μεγαλύτερη εμπειρία), η ίδια χαρά σε κάθε λέξη σε κάθε βήμα, η ίδια στεναχώρια σε κάθε κλάμα που δεν μπορούσαμε να παρηγορήσουμε κτλ.

Έχω την τύχη να έχω τρία αδέρφια. Είμαι ευγνώμων για τα αδέρφια μου και λατρεύω την μεγάλη οικογένεια μου. Το θέμα είναι ότι οι γονείς μου ήξεραν πως να μεγαλώσουν τέσσερα παιδιά με τρόπο που και οι τέσσερις να αισθανόμαστε ξεχωριστοί, με τρόπο που και οι τέσσερις να νοιώθουμε το ίδιο λατρεμένοι, το ίδιο χαϊδεμένοι ,το ίδιο θαυμαστοί.

Εύχομαι να καταφέρουμε εγώ και ο σύζυγος  μου να κάνουμε το ίδιο.

Λένε πως όταν μια οικογένεια αποκτήσει και το δεύτερο παιδί, έρχεται μια ισορροπία. Ίσως τελικά η ισορροπία  που υπάρχει μέσα σε μια οικογένεια  όμως να μην εξαρτάται από τον αριθμό των μελών της, αλλά από την προσπάθεια που κάνει ο καθένας για να διατηρεί ην ισορροπία αυτή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *