Κατηγορίες
Uncategorized

Μητρότητα σε στιγμές απελπισίας

Πιστεύω πως κάθε μαμά βιώνει την αρχή της μητρότητας διαφορετικά (και την εξέλιξη πιθανόν). Υπάρχουν μωρά που κοιμούνται όλο το βράδυ από τον δεύτερο μήνα της ζωής τους, που κάθονται στο καρότσι ή το κάθισμα αυτοκινήτου χωρίς  παράπονα, τρώνε τα πάντα κτλ.

Υπάρχουν όμως κι άλλα, που αργούν (πολύ) να κοιμηθούν, που θέλουν να θηλάζουν συνεχώς, που δεν κάθονται πουθενά αλλού εκτός από την αγκαλιά της μαμάς τους, που, που, που.

Αυτά τα μωρά είναι πιο απαιτητικά και προϋποθέτουν μια ψυχολογικά προετοιμασμένη μαμά.Το θέμα είναι όμως, ότι όσα σεμινάρια θηλασμού και να παρακολουθήσεις, όσα και να ρωτήσεις να μάθεις από φίλες, τίποτα δεν σε προετοιμάζει κατάλληλα για την αρχή του δικού σου ταξιδιού στην μητρότητα.

Κι επειδή η κάθε γυναίκα ναι μεν το βιώνει διαφορετικά, αλλά υπάρχουν και πολλά κοινά στοιχεία, θέλω απλά να μοιραστώ μαζί σας την δική μου εμπειρία.

Στον πρώτο μου γιό, μπήκα στο μαιευτήριο στις 11 το βράδυ για πρόκληση τοκετού. Εννοείτε ότι έμεινα άυπνη εκείνο το βράδυ. Τελικά, ύστερα από μεγάλη αναμονή, γέννησα με καισαρική το επόμενο απόγευμα.

Είχα ζητήσει rooming in, και βρέθηκα το πρώτο βράδυ με το μικρό μου αστέρι στην αγκαλιά προσπαθώντας να τον θηλάσω, με ενοχές τεράστιες που δεν γέννησα φυσιολογικά και με μια κούραση (και μια πείνα) απίστευτη. Ο μικρός μου κάθε μια ώρα ξυπνούσε (κάτι που συνεχίστηκε για αρκετούς μήνες). Πέρασαν 4 ημέρες, στις οποίες ήταν ζήτημα αν κοιμόμουν πάνω από 1 ώρα συνεχόμενη. Το πρώτο βράδυ στο σπίτι (και αρκετά από τα επόμενα) με βρήκε το ξημέρωμα αγκαλιά με το μικρό μου. Γάλα φόρμουλα δεν έδινα μην τυχόν και σταματήσει το γάλα μου. Εκείνος όμως πεινούσε και κάθε μέρα από το απόγευμα και μετά έκλαιγε κι εγώ ένοιωθα άσχημα. Τα βράδια, όσο και να ήθελε να με βοηθήσει ο σύζυγος μου, έπρεπε να ξυπνάω συνεχώς για να τον θηλάζω. Θυμάμαι ακόμα ότι κοιτούσα συνεχώς το ρολόι περιμένοντας να ξημερώσει. Όταν έβλεπα τις πρώτες ακτίνες του ήλιου ένοιωθα ανακούφιση που τα κατάφερα για μία ακόμα νύχτα.

Κάπου ανάμεσα στην δεύτερη και τρίτη εβδομάδα πήρα τηλέφωνο την κουμπάρα μου – η οποία είχε ήδη ένα κοριτσάκι ενός έτους – να την ρωτήσω για πόσο ακόμα θα συνεχιστεί αυτό! “Πες μου σε παρακαλώ ότι μετά τις 40 ημέρες φτιάχνει”, της είχα πει.

Εννοείτε ότι δεν έφτιαξε, εννοείτε ότι ξενύχτησα ξανά και ξανά,, εννοείτε ότι αναγκάστηκα να κλειστώ σπίτι, εννοείτε ότι με πήρε ο ύπνος στην καρέκλα θηλασμού πολλές φορές, εννοείτε ότι απελπίστηκα, απογοητευτικά και πολλά άλλα.

Και για όλα αυτά ένοιωσα ενοχές. Κάθε φορά που δεν άντεχα άλλο από την εξάντληση, ένοιωθα ενοχές. Κάθε φορά που απογοητευόμουν γιατί έκλαιγε, ένοιωθα ενοχές. Κάθε φορά που μελαγχολούσα γιατί δεν μπορώ να πάω να πιώ ένα καφέ με τις φίλες μου, ένοιωθα ενοχές.

Κι έπειτα το συζήτησα. Κι είδα ότι δεν νοιώθω μόνο εγώ έτσι. Κι είδα ότι είναι αρκετές οι γυναίκες που κατά περιόδους νοιώθουν εξάντληση και απελπισία. Και κατάλαβα ότι αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με το αν και πόσο αγαπάω το παιδί μου ή το πόσο καλή μαμά είμαι.

Αυτό έχει να κάνει με το ότι είμαι άνθρωπος κι όταν γίνεσαι μαμά χρειάζεται να μετατραπείς σε υπεράνθρωπο (και μετατρέπεσαι 😊)

Aν είσαι από τις μαμάδες που δεν ένοιωσες ποτέ έτσι, χαίρομαι πολύ γιατί γλύτωσες αρκετό ψυχικό πόνο. Αν όμως μέσα σε όλα αυτά αναγνώρισες λίγο τον εαυτό σου, μην αυτομαστιγώνεσαι, μην νοιώθεις ενοχές. Είσαι η καλύτερη μαμά που θα μπορούσε να έχει το μωρό σου. Κάνε υπομονή, όλα αλλάζουν στο υπόσχομαι.

Δεν είσαι μόνη, είμαστε πολλές και είμαστε εδώ.

Υ.Γ  Αφιερωμένο σε εσάς αγαπημένες μου φίλες, μαμάδες και μη, που με αντέξατε, που με στηρίξατε, που με ακούσατε. Σας αγαπώ

2 απαντησεις στο “Μητρότητα σε στιγμές απελπισίας”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *