Κατηγορίες
Uncategorized

Η αγάπη…

Είναι καιρός τώρα που μέσα μου έχω μόνο σιωπή. Στην αρχή ήταν θυμός, έπειτα έγινε θλίψη κι ύστερα ήρθε η σιωπή. Ήρθε και έμεινε. Κάθε φορά που έκανα να γράψω, όλες οι λέξεις χάνονταν. Ένα μεγάλο πένθος το καλοκαίρι αυτό. Για τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν, για τα δέντρα που κάηκαν, για τα ζώα που θυσιάστηκαν, για τις αναμνήσεις που έγιναν στάχτη.Για τον μεσαίωνα που επιστρέφει στο Αφγανιστάν (άραγε έφυγε ποτε;) για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται ξανά και ξανά, για την τρομοκρατία των νέων lockdown, για ένα καλοκαίρι ανέμελο που δεν ήρθε ούτε φέτος.Με έναν κόμπο στον λαιμό για μέρες, και ξαφνικά το είδα μπροστά μου “η αγάπη πάντα στεγει, η αγάπη πάντα ελπίζει, η αγάπη πάντα υπομένει”.Κι αναγνώρισα την αγάπη γύρω μου. Την αγάπη για τους συνανθρώπους, την αλληλεγγύη και την συνδρομή όλων στην βοήθεια των πυρόπληκτων. Την αγάπη προς τα ζώα. Εκατοντάδες αναρτήσεις ανθρώπων να σώζουν και να περιθαλπτουν ζώα. Χιλιάδες άνθρωποι να δηλώνουν έτοιμοι να συνδράμουν σε αναδασώσεις. Κινήματα αλληλεγγύης μεταξύ γυναικών που ζητούν δικαιοσύνη και αλλαγή των νόμων. Πίστη ότι κι αυτός ο μεσαίωνας που ζούμε θα ξεπεραστεί , κι η ανθρωπότητα θα βγει και πάλι στο φως. Ενάντια σε κάθε φόβο η αγάπη. Αυτή που μας μεταμορφώνει σε ανθρώπους με συνείδηση 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.