Κατηγορίες
Uncategorized

Εκπαίδευση ύπνου vs Συγκοίμηση

Ας το παραδεχτούμε. Όλες οι μανούλες ξενυχτήσαμε ή ξενυχτάμε περισσότερο η λιγότερο. Τα μωρά που κοιμούνται από 40 ημερών σπανίζουν. Έτσι οι περισσότερες μανούλες ταλαιπωρούνται για αρκετούς μήνες από διακεκομμένο ύπνο. Η εξάντληση γίνεται εντονότερη όσο περνάει ο καιρός και φυσικά αυξάνεται όταν επιστρέφει η μαμά στην εργασία της.

Μια τέτοια κατάσταση αυπνίας έζησα κι εγώ. Από την ημέρα γέννησής του, ο μεγάλος μου γιός, δεν κοιμόταν συνεχόμενα για πάνω από 2 ώρες μέσα στην διάρκεια της ημέρας. Κάπου στον έβδομο μήνα, και ενώ είχα επιστρέψει στην εργασία μου, ένιωσα τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Η εξάντληση ήταν τεράστια, οι απαιτήσεις τόσο στο σπίτι όσο και στην δουλειά αυξάνονταν κι εγώ έπρεπε να κάνω κάτι για να μην φτάσω στα όρια της υστερίας.

Κάπως έτσι, έφτασε στα αυτιά μου ότι υπάρχει μέθοδος εκπαίδευσης ύπνου για βρέφη. Δεν σας κρύβω ότι μετρούσα τις ώρες μέχρι να πάρω το βιβλίο στα χέρια μου, να το διαβάσω και να ξεκινήσω την εκπαίδευση στον γιό μου. Μοιράστηκα όλες τις λεπτομέρειες με τον αντρούλη μου και ξεκινήσαμε την εκπαίδευση.

Το βιβλίο προτείνει να αφήσεις το παιδί στην κούνια του για να αποκοιμηθεί. Σε κάθε αντίδραση του ή κλάμα να πηγαίνεις κοντά του και να του υπενθυμίζεις ότι είσαι εκεί αλλά δεν το παίρνεις αγκαλιά. Αυτό κάναμε. Ο Αντώνης πλάνταζε στο κλάμα, εμείς του λέγαμε ότι είμαστε κοντά του και να μην ανησυχεί και στο τέλος τον έπαιρνε ο ύπνος από την εξάντληση. Όσες φορές ξυπνούσε το βράδυ πάλι η ίδια διαδικασία.

Σε 1 εβδομάδα ο Αντώνης κοιμόταν μόνος του (μετά από κλάματα) και δεν ξυπνούσε το βράδυ. Κράτησε 10 ημέρες το όνειρο κι ο Αντώνης άρχισε να ξυπνάει πάλι (δοντάκια). Το βιβλίο έλεγε ότι κάθε φορά που θα ξυπνάει το μωρό (επειδή είναι άρρωστο, επειδή έχει πόνους, άλματα ανάπτυξης κτλ) θα πρέπει να γίνεται όλη η διαδικασία από την αρχή.

Πάλι μια εβδομάδα κλάματα με λυγμούς, πάλι ο Αντώνης να φωνάζει μαμά κι εγώ να μην μπορώ να τον αγκαλιάσω. Το συζητήσαμε με τον σύζυγο μου και αποφασίσαμε ότι δεν θα το κάναμε αυτό ξανά. Ποια λύση υπήρχε όμως για όλη αυτή την εξάντληση που ένιωθα? Η συγκοίμηση.

Κι ενώ από πριν γεννήσω το μόνο που άκουγα ήταν « μην τυχόν τον πάρεις κοντά σου. Να μάθει να κοιμάται στο δωμάτιο του» κι ενώ πέρασαν 12 μήνες να πηγαινοέρχομαι σαν την άδικη κατάρα από το ένα δωμάτιο στο άλλο και να καταλήγω να κοιμάμαι στην καρέκλα θηλασμού, η συνκοίμηση ήταν θείο δώρο!

Από την στιγμή που άρχισε να κοιμάται μαζί μας, η αυπνία τελείωσε και η εξάντληση έφυγε. Κι όταν ο Αντώνης άρχισε να κοιμάται όλο το βράδυ πήγε στο δωμάτιο του χωρίς κανένα πρόβλημα.

Είτε επιλέξετε εκπαίδευση ύπνου, είτε επιλέξετε συγκοίμηση, είτε οτιδήποτε άλλο, κάντε το χωρίς ενοχές. Διαλέξτε αυτό που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες τις οικογένειες σας και κλείστε τα αυτιά σας σε όσους προσπαθούν να σας πουν τι είναι σωστό και τι λάθος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *