Κατηγορίες
Uncategorized

όλα όσα δεν μπορούσα να καταλάβω για τις εργαζόμενες μητέρες

Κάποτε, ήμουν μια από τις νεότερες υπαλλήλους σε οποιοδήποτε μέρος δούλευα. Που να ήξερα τότε πως ένα μικρό μωρό θα άλλαζε εντελώς τον κόσμο μου αλλά και την οπτική μου για τις εργαζόμενες μανούλες.

Έχω συνεργαστεί με πολλές μαμάδες όλα αυτά τα χρόνια. Και ενώ πολλές από αυτές ήταν και φίλες μου, ομολογώ πως υπήρχαν πολλά που δεν συνειδητοποιούσα μέχρι να γίνω η ίδια μια εργαζόμενη μαμά.

Είδα εργαζόμενες μητέρες να φτάνουν εκνευρισμένες στο γραφείο στις 8 το πρωί. Αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν να είναι κάθε μέρα εκνευρισμένες και δεν συνειδητοποιούσα τις μάχες που είχαν ήδη δώσει εκείνο το πρωί για να προλάβουν να φτιάξουν πρωινό, να ντύσουν και να πάνε τα παιδιά στο σχολείο εγκαίρως.

Παρακολουθούσα τις εργαζόμενες μητέρες να κρεμάνε στα γραφεία τους ζωγραφιές των παιδιών τους, που έμοιαζαν περισσότερο με μουτζούρες στα δικά μου μάτια, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι ένας μικρός άνθρωπος στο σπίτι τους είχε πει, “Το έφτιαξα για εσένα μαμά” και ότι ήταν στην πραγματικότητα το πιο όμορφο έργο τέχνης που είχαν δει ποτέ.

Παρακολουθούσα τις εργαζόμενες μαμάδες να πηγαίνουν σε συναντήσεις που θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί μέσω email, να δουλεύουν πέραν του μειωμένου ωραρίου τους, να ανταπεξέρχονται σε διορίες και να διατηρούν την ψυχραιμία τους απέναντι σε αγενείς πελάτες και συναδέλφους. Ήξεραν βλέπεις πως ότι συμβαίνει στο γραφείο δεν είναι τόσο σημαντικό όσο αυτό που συμβαίνει στη ζωή τους στο σπίτι.

Παρακολουθούσα τις εργαζόμενες μαμάδες να κοιτούν το ρολόι τους με άγχος και να τρέχουν πανικόβλητες για να προλάβουν να πάρουν τα παιδιά τους πριν κλείσει το σχολείο. Δεν είχα ιδέα ότι μόλις ξεκινούσαν το δεύτερο και πιο κουραστικό μέρος της ημέρας τους. Δεν είχα καταλάβει ότι η μετακίνηση στην δουλειά μπορεί να είναι ο μοναδικός χρόνος που έχουν για τον εαυτό τους. Δεν ήξερα πόσες φορές μέσα στην ημέρα έπρεπε να εναλλάσσονται από επαγγελματίες σε μαμάδες, και ύστερα σε σύντροφοι και πάλι από την αρχή.

Δεν ήξερα ότι θα ένιωθαν ενοχές επειδή ήθελαν να έχουν καριέρα ή ότι θα ένιωθαν ενοχές γιατί δεν ήθελαν πια να εργάζονται. Παρακολούθησα τις εργαζόμενες μητέρες να μου χαμογελούν όταν δεν μπορούσα να θυμηθώ τα ονόματα των παιδιών τους, παρόλο που εργαζόμασταν μαζί για χρόνια. 

Δεν συνειδητοποιούσα ότι για τις εργαζόμενες μητέρες ήταν “προνόμιο” να κάνουν μπάνιο με την πόρτα κλειστή. Και όμως έρχονταν στην δουλεία τους κάθε μέρα περιποιημένες.

Δεν ήξερα πως όταν αρνούνταν να έρθουν μετά την δουλειά για ποτό, ήταν γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή πέρα από το να επιστρέψουν στα παιδιά τους και τις υποχρεώσεις τους και όχι γιατί σνόμπαραν την παρέα.

Δεν συνειδητοποιούσα ότι μια κλήση από το σχολείο θα μπορούσε να τις οδηγήσει σε πανικό μέχρι να ακούσουν ότι το παιδί τους είναι καλά. Δεν ήξερα ότι κάποιες μέρες η δουλειά ήταν ένα διάλειμμα από μια δύσκολη νύχτα στο σπίτι. Ούτε ότι  κάποιες μέρες η δουλειά τους πήρε μακριά από την καλύτερη νύχτα στο σπίτι.

Δεν ήξερα ότι δεν είχαν ιδέα πόσο υπέροχες και δυνατές είναι. Δεν ήξερα ότι θεωρούν αυτονόητο να κάνουν κάθε μέρα τα μαγικά τους και στην δουλειά και στο σπίτι, να τα φέρνουν όλα σε ισορροπία και αυτό να το θεωρούν εύκολο και δεδομένο.  Και ότι στο τέλος της ημέρας, πριν κοιμηθούν αναρωτιούνται πώς θα μπορούσαν να τα κάνουν όλα καλύτερα την επόμενη μέρα.

Δεν είχα ιδέα βλέπεις τι αντοχές απαιτεί να είσαι εργαζόμενη μητέρα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *