Κατηγορίες
Uncategorized

Άγχος αποχωρισμού

Μία κατάσταση πολύ στρεσογόνα για τους γονείς είναι όταν το παιδί τους παρουσιάζει άγχος αποχωρισμού. Πρόκειται για μια περίοδο γεμάτη ένταση για τους γονείς, οι οποίοι βλέπουν το παιδί τους να επιδεικνύει μία ανεξήγητη συμπεριφορά που δε μπορούν να χειριστούν. Το παιδί, συνήθως μέσω θυμού και ξεσπασμάτων, απαιτεί τη συνεχή παρουσία του γονέα κοντά του, ακόμα και σε περιστάσεις οπου κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο (πχ σχολείο). Οι γονείς βρίσκονται σε δύσκολη θέση, προσπαθώντας να κατευνάσουν το παιδί τους ενώ εκείνο αρνείται να τους αποχωριστεί -μία συμπεριφορά πολύ απότομη, που δεν είχαν παρουσιάσει πιο παλιά.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Τα παιδιά γεννιούνται με άγχος. Από την ημέρα/στιγμή/δευτερόλεπτο που βρεθούν εκτός κοιλιάς της μητέρας τους έχουν ένα τρομερό και έντονο φόβο- οτι θα πεθάνουν. Ακούγεται τρομερό, αλλά θεωρίες της ψυχολογίας και μελέτες έχουν δείξει πως ένας από τους λόγους του κλάματος του νεογνού είναι οτι φοβούνται πως θα πεθάνουν- γι αυτό το λόγο τους κατευνάζει η παρουσία της μητέρας τους. Η μυρωδιά της, το άγγιγμά της, η φωνή της, όλα είναι για τα μωρά ενδείξεις οτι είναι ασφαλείς, πλάι στο μοναδικό πλάσμα με το οποίο έχουν κάποια σύνδεση. Τους πρώτους 2 μήνες της ζωής του το νεογέννητο δεν έχει καν επίγνωση της ίδιας του της ύπαρξης- κοιτά τη μητέρα του και θεωρεί πως είναι ένα μαζί της.

Είναι μία περίοδος όπου δημιουργείται μία έντονη προσκόλληση στη μητέρα, αυτόματα και αναπόφευκτα. Το μωρό κατακλύζεται από μία πληθώρα έντονων συναισθημάτων τον πρώτο καιρό της ζωής του, και η επαφή με τη μητέρα είναι ο μόνος τρόπος να τα διαχειριστεί.

Κάπως έτσι κυλούν οι έξι πρώτοι μήνες της ζωής του βρέφους, όπου και λαμβάνει χώρα το πρώτο άγχος αποχωρισμού. Είναι όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις ανεπαίσθητο σε αυτή την ηλικία. Στους 6 μήνες συνήθως οι μητέρες βρίσκονται ακόμα κοντά στο μωρό τους δίχως να έχει χρειαστεί να επιστρέψουν στην εργασία τους. Επίσης είναι μία ηλικία στην οποία οι τρόποι έκφρασης του βρέφους είναι εξαιρετικά περιορισμένοι και, έχουν ξεσπάσματα για πολλούς άλλους λόγους (πχ δόντια ή κολικούς), οπότε είναι δύσκολο και για τον γονέα να εντοπίσει κάποιο άγχος αποχωρισμού για να διαχειριστεί. Ένας τρόπος να εντοπιστεί παρ’ όλα αυτά το άγχος αποχωρισμού είναι οτι το μωρό δεν θα παρηγορηθεί από άλλα πρόσωπα (ακόμα και οικεία όπως πχ γιαγιά-παππούς) σε κάποιο ξέσπασμα, παρά μόνο από τη μητέρα.

Η επόμενη εμφάνιση του άγχους αποχωρισμού βρίσκεται στους 12-18 μήνες, όπου παρατηρείται και μία κορύφωση, πολλές φορές και μέχρι τον 24ο μήνα. Είναι η περίοδος αυτή όπου το παιδί έχει αποκτήσει την αίσθηση του εξωτερικού κόσμου, και έχει επίγνωση του τί του είναι οικείο και τί του είναι ξένο. Αναγνωρίζει τον γονέα ώς άτομο εμπιστοσύνης και ασφάλειας, έναντι του υπόλοιπου κόσμου που του είναι ξένοι. Αισθάνεται άνεση μόνο με τη μητέρα και δύσκολα την αποχωρίζεται. Μέχρι την ηλικία των 2 χρονών βέβαια το παιδί θα πρέπει να έχει συνειδητοποιήσει πως όταν φεύγει η μητέρα του πάντοτε επιστρέφει, και αυτό να του κατευνάζει το άγχος αποχωρισμού του.

Συνήθως το άγχος αποχωρισμού εμφανίζεται σε καταστάσεις όπου το παιδί θα χρειαστεί να αποχωριστεί τον γονέα (πχ τη μητέρα) για κάποιο διάστημα, μικρό ή μεγάλο. Εμφανίζεται σε περιπτώσεις όπως την άρνησή του να πάει στο σχολείο μέχρι και στο να μην πάει στο ίδιο του το κρεβάτι στον βραδινό ύπνο.

Πώς εμφανίζεται το άγχος αποχωρισμού

Συνήθως το άγχος αποχωρισμού έχει τα εξής συμπτώματα:

-Κλάμα

-Ξέσπασμα θυμού

-Έντονη ανησυχία

-Προσκόλληση

-Άρνηση

Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται στο παιδί όταν έρθει η ώρα του αποχωρισμού. Συνήθως είναι σε μεγάλη ένταση και δύσκολα κατευνάζονται.

Πώς αντιμετωπίζεται το άγχος αποχωρισμού

-Ψυχραιμία και υπομονή

Ναι, ακούγεται κλισέ, και ίσως όχι πολύ βοηθητικό, αλλά η υπομονή είναι πολύ σημαντική σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Πρέπει να κατανοήσουμε πως το παιδί περνάει ένα άγχος το οποίο είναι αυθεντικό, και καθόλου ψεύτικο. Δυσκολεύεται να μας αποχωριστεί, για κανένα άλλο λόγο παρά το οτι είναι βιολογικά προδιαγεγραμμένο να το κάνει. Οι ορμόνες του σε αυτή την ηλικία είναι σε τρομερή έξαρση, και δεν ελέγχει το ίδιο ούτε τα συναισθήματά του, ούτε τη συμπεριφορά του- τα οποία τρομάζουν και το ίδιο το παιδί να είστε σίγουροι.

Είναι μία φάση της ζωής του που θα ξεπεραστεί μόνη της, δεν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε εμείς για να την σταματήσουμε. Με λίγη υπομονή, κατανόηση και αγάπη θα φύγει πριν το καταλάβουμε.

-Σταδιακός αποχωρισμός

Σημαντικό είναι σε αυτή τη περίοδο να δοκιμάζουμε σιγά σιγά να βάζουμε το παιδί σε κατάσταση αποχωρισμού. Στην αρχή για πολύ μικρά χρονικά διαστήματα, και όσο προχωρά ο χρόνος θα αυξάνεται και το χρονικό διάστημα απουσίας μας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της “εκπαίδευσης” θα τη λέγαμε, σημαντικό είναι να εξηγούμε στο παιδί (ακόμα κι αν δείχνει οτι δεν καταλαβαίνει) οτι φεύγουμε αλλά θα ξαναγυρίσουμε, και οτι δε χρειάζεται να φοβάται. Να φεύγουμε ήρεμα και να αφήνουμε άτομο πίσω μας (πχ γιαγιά ή μπαμπάς) με το οποίο το παιδί να έχει άνεση. Το άτομο αυτό να βεβαιωθούμε πως θα κάνει το χρόνο με το παιδί να είναι διασκεδαστικός, καθώς αυτό θα το βοηθήσει να ξεχνιέται, αλλά και θα του δείξει πως περνάει καλά και χωρίς τη μαμά στο σπίτι.

Παρ’ όλα αυτά είναι σημαντικό να μην ενδίδετε στις φωνές και τα κλάματα, όσο δύσκολο και να είναι, και να μένετε στο σπίτι τελικά. Πρέπει να φεύγετε, πάντα με ένα χαμόγελο και ένα καλό λόγο πριν. Η οριοθέτηση είναι σημαντική σε αυτό το στάδιο.

-Να συζητάτε και εξηγείτε το κάθε βήμα

Όσο μικρό και να είναι το παιδί, πάντα η συζήτηση και η ρουτίνα είναι βοηθητική για εκείνο. Όταν έχει μία συγκεκριμένη σειρά που κάνει κάποια πράγματα (πχ ξυπνάει κάθε μέρα και πηγαίνει σχολείο κτλ) θα το συνηθίσει πιο γρήγορα απ’ ότι να πηγαίνει μόνο μερικές φορές την εβδομάδα σχολείο. Το απρόβλεπτο αποτελεί πηγή άγχους για το παιδί.

Επιπρόσθετα είναι πολύ σημαντικό να εξηγούμε στο παιδί την κάθε μας κίνηση, το πρόγραμμα της ημέρας και το γιατί. Π.χ. “Σήμερα θα πάει η μαμά στη δουλειά και θα μείνεις σπίτι με τη γιαγιά. Η γιαγιά θα σου φτιάξει το πρωινό σου, θα καθίσετε να φάτε στο τραπέζι, θα παίξετε μετά για πολύ ώρα και μετά από λίγο θα έρθει και η μαμά σπίτι”. Το να γνωρίζει το τί θα γίνει του προσφέρει ασφάλεια καθώς και του δίνει την ελευθερία να σας πει αν θέλει να αλλάξει κάτι στο πρόγραμμά του. Στο τέλος της ημέρας το ρωτάτε “Πώς πέρασες σήμερα; Τί έκανες; Έφαγες; Τί έφαγες; Με ποια παιχνίδια έπαιξες;” κτλ.

Το άγχος αποχωρισμού όπως είπαμε, έρχεται και φεύγει μόνο του- το μόνο που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να δείξουν υπομονή και κατανόηση στην κατάσταση που περνάει το παιδί τους.

Μην απομακρύνετε το παιδί σας με την σκέψη οτι θα γίνει έτσι πιο ανεξάρτητο- φέρτε το ακόμα πιο κοντά σας. Ακούγεται παράταιρο αλλά, μελέτες έχουνε δείξει πως τα παιδιά που μεγαλώνουν με μεθόδους όπως συγκοίμηση και προσκόλληση γίνονται πιο ανεξάρτητα αργότερα καθώς νιώθουν ασφάλεια να “φύγουν” αφού γνωρίζουν πως οι γονείς τους θα είναι κοντά τους όταν και αν τους χρειαστούν.

Όπως και να έχει, αυτή η περίοδος είναι μία από τις πολλές δύσκολες που περιλαμβάνεται στην ανατροφή ενός παιδιού. Τα παιδιά βασίζονται στους γονείς τους για θαλπωρή, ηρεμία και ασφάλεια, γιατί ούτε κι εκείνα καταλαβαίνουν ακριβώς τί τους συμβαίνει- είναι στο χέρι των γονιών να τους δείξουν πως όλα θα ξεπεραστούν και πως θα είναι κοντά τους στα δύσκολα.

Το άρθρο ανήκει στην Ρηγάκη Αφροδίτη

Κατηγορίες
Uncategorized

Καριέρα και μητρότητα

Μόνο το 1/4 των επιχειρήσεων στην Ελλάδα διοικούνται από γυναίκες. Σύμφωνα με μελέτη της ICAP,), μόνο το 24% έχει γυναίκες διευθυντές. Επιπροσθέτως, στη χώρα μας, μόνο το 11,3% αντιστοιχεί σε γυναίκες που κατέχουν θέση σε διοικητικά συμβούλια , όταν η μέση συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 25,3%.

Η πλειοψηφία των εταιρειών που διαχειρίζονται οι γυναίκες είναι στον τομέα του τουρισμού, με ποσοστό 29,8. Τα υψηλότερα ποσοστά διείσδυσης των επιχειρήσεων που διοικούνται από γυναίκες εντοπίζονται στα νησιά του Ιονίου, την Κρήτη, τη Μακεδονία και τα νησιά του Αιγαίου, ενώ η χαμηλότερη συμμετοχή των γυναικών καταγράφεται στη Θράκη.

Στην Αττική, το ποσοστό των επιχειρήσεων που διαχειρίζονται οι γυναίκες είναι πάνω από 23%. Ωστόσο, καθώς οι επιχειρήσεις αυξάνουν το μέγεθός τους, το ποσοστό των γυναικών σε ανώτατα διοικητικά καθήκοντα μειώνεται, σημείωσε η πρόεδρος του ΕΕΔΕΓΕ.

Ένα άλλο στοιχείο στο οποίο δόθηκε έμφαση είναι ότι οι γυναίκες επικεντρώνονται κυρίως σε κλάδους με χαμηλό εισόδημα, με χαμηλές προοπτικές οικονομικής και επιχειρηματικής ανάπτυξης. «Αν και η ενθάρρυνση περισσότερων γυναικών να αποκτήσουν ΜΜΕ αυξάνει τις προοπτικές απασχόλησης, υπάρχει μία ευκαιρία για μεγαλύτερη οικονομική ανέλιξη, όταν οι γυναίκες περνούν σε τομείς, στους οποίους κυριαρχούν άνδρες. Σε αυτούς τους τομείς μπορούν να κερδίσουν τρεις φορές περισσότερα από τους παραδοσιακά γυναικείους” υπογράμμισε.

Επικαλούμενη πρόσφατη έρευνα της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ)- για 13.000 εταιρείες από 70 χώρες – η πρόεδρος του ΕΕΔΕΓΕ, τόνισε ότι τα πορίσματά της έδειξαν ότι τα εταιρικά κέρδη είναι αυξημένα έως και 20% όταν οι γυναίκες κατέχουν ηγετικές θέσεις (πηγή agftodioikisi.gr)

Πολύς ντόρος γίνεται τελευταία για την γυναικεία επιχειρηματικότητα και την ενίσχυση τής. Υπάρχουν μέτρα στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΕΣΠΑ και γενικά το κλίμα έναντι των γυναικών που τολμούν να μπουν στον επιχειρηματικό κόσμο είναι περισσότερο θετικό από ότι ήταν ακόμα και μια δεκαετία πριν.

Παρόλαυτα, όταν δηλώνεις μητέρα και καριερίστρια – επιχειρηματίας, τις περισσότερες φορές διαπιστώνεις μια δυσπιστία στα βλέμματα των άλλων. Αρκετοί ακόμα θεωρούν ότι και τα δύο δεν μπορούν να συνδυαστούν και ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι είτε καλή στην δουλειά της, είτε καλή μητέρα.

Η αλήθεια είναι πως η μητρότητα είναι από μόνη της μια πλήρης απασχόληση (και μάλιστα σε βάση 24/7). Είναι απόλυτα κατανοητό και αποδεκτό μια γυναίκα να θέλει να επικεντρωθεί μόνο σε αυτό. Μήπως όμως θα έπρεπε να είναι το ίδιο απενοχοποιημένο και το να θέλει μια γυναίκα να εξελιχθεί στην δουλειά όντας μητέρα; Μήπως αντί για κριτική  -μια γυναίκα που αγαπά την δουλειά της – θα έπρεπε να δέχεται στήριξη σε επίπεδο τόσο οικογενειακό όσο και κοινωνικό; Μήπως το κράτος θα έπρεπε να δίνει κίνητρα ή και να «απαιτεί» να ανέβουν τα ποσοστά των γυναικών – στελεχών ανά εταιρεία;

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντηθούν. Από ότι φαίνεται η ισχυροποίηση της γυναίκας στον επιχειρηματικό κόσμο προχωρά με βήματα αργά. Σταθερά όμως. Είναι γεγονός ότι οι νέες γενιές μεγαλώνουν με περισσότερα γυναικεία πρότυπα που τα καταφέρνουν εξαιρετικά τόσο εντός όσο και εκτός σπιτιού. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν ακόμα, και κυρίως νοοτροπίες και στερεότυπα δεκαετιών που πρέπει να αλλάξουν.

Αν όμως αγαπάς την δουλειά σου και θέλεις να εξελιχθείς, πάρε μια βαθιά ανάσα, πίστεψε στον εαυτό σου και στις ικανότητές σου και κυνήγησε το όνειρο σου.

Και αν αναρωτιέσαι πως θα καταφέρεις να συνδυάσεις την μητρότητα με την καρίερα ,κοιτάξου στον καθρέφτη αγαπημένη μανούλα. Πόσες φορές έχεις πάει στην δουλειά/ έχεις μαγειρέψει/ έχεις καθαρίσει/ έχεις φροντίσει τα παιδιά σου με 4-5 ώρες ύπνο το πολύ; πόσα βράδια έχεις ξενυχτήσει γιατί το παιδί σου είναι άρρωστο και όμως το πρωί ντύθηκες, ετοιμάστηκες και εκπλήρωσες άλλο ένα full time 24ωρο εργαζόμενης, μητέρας, συζύγου φίλης και γυναίκα;

Κοιτάξου στον καθρέφτη μανούλα και πες δυνατά : Είμαι ικανή να κάνω οτιδήποτε θέλω να κάνω.

Γιατί αυτό είσαι. Εσύ και κάθε άλλη μανούλα, και κάθε άλλη γυναίκα.

Διεκδίκησε λοιπόν ότι σου αξίζει

Κατηγορίες
Uncategorized

Συνεχιζόμενη πρόκληση: Μητρικός θηλασμός

Γιατί υπάρχει όλος αυτός ο καταιγισμός πληροφοριών σχετικά με τα υποκατάστατα μητρικού γάλακτος; Γιατί να μην υπάρχει η κατάλληλη στήριξη προς τις μητέρες από τον πρώτο θηλασμό μέχρι και το στάδιο του φυσικού απογαλακτισμού; Γιατί να μην προωθούμε το μητρικό γάλα; Γιατί να μην επικεντρωθούμε στην πραγματική , πρακτική υποστήριξη των μητέρων που θέλουν να θηλάσουν;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα στριφογυρίζουν στο μυαλό μου.

Οι βασικές ενέργειες που απαιτούνται για την ενθάρρυνση και υποστήριξη του θηλασμού είναι οι εξής:

-Να ενθαρρύνεται ο θηλασμός και η δερματική επαφή μέσα στην 1η ώρα από τον τοκετό, ώστε το νεογέννητο να λαμβάνει το πρωτόγαλα (ή πύαρ) που είναι πλούσιο σε αντισώματα και ανοσοσφαιρίνες.

-Όλες οι μητέρες να έχουν πρόσβαση σε εξειδικευμένη υποστήριξη από την περίοδο της εγκυμοσύνης, για να ξεκινήσουν και να διατηρήσουν τον αποκλειστικό μητρικό θηλασμό για 6 μήνες και ακολούθως την συνέχισή του μέχρι 2 ετών και άνω.

-Να υπάρχει συνεχής υποστήριξη στην μητέρα μέχρι να μάθει να αναγνωρίζει τα σημάδια πείνας του βρέφους και να θηλάζει όποτε αυτό θέλει χωρίς ωράριο. Επιπλέον, καλό θα ήταν να ενημερώνεται η οικογένεια για τους κινδύνους σίτισης μέσω μπουκαλιών, θηλών και πιπίλων.

-Να εκπαιδεύεται όλη η οικογένεια και κυρίως ο μπαμπάς ώστε να δημιουργείται ένα υποστηρικτικό περιβάλλον προς την γυναίκα , με σκοπό τον επιτυχημένο μακροχρόνιο θηλασμό.

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2016 που δημοσιεύθηκε στο The Lancet οι γυναίκες δεν πρέπει να φέρουν την πλήρη ευθύνη για την επιτυχία ή την αποτυχία του θηλασμού, καθώς η «ικανότητα της να θηλάζει διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από την υποστήριξη και το περιβάλλον στο οποίο ζει.» 

Εξάλλου, ποιος δεν έχει ανάγκη από λίγή υποστήριξη όταν νιώθει πως όλα πηγαίνουν στραβά;

-Να μην παρέχονται στα νεογέννητα που θηλάζουν τρόφιμα ή υγρά εκτός από το μητρικό γάλα, εκτός εάν υποδεικνύεται ιατρικά.

-Να επιτρέπεται η διαθεσιμότητα υποκατάστατων μητρικού γάλακτος, αλλά να απαγορεύεται η διαφήμιση και η δωρεάν διανομή δειγμάτων.

-Με την έξοδο του βρέφους από το νοσοκομείο, η οικογένεια πρέπει να έχει πρόσβαση σε συνεχή υποστήριξη και φροντίδα.

-Να υπάρχει κατάλληλος χώρος στον χώρο εργασίας των γυναικών που αντλούν γάλα με θήλαστρο και γενικά να εφαρμοστούν πολιτικές φιλικές προς τον θηλασμό.

-Να γίνει γνωστός ο δημόσιος θηλασμός ως κάτι φυσιολογικό. Να μην γίνονται δεκτές οι απόψεις του τύπου: Να θηλάσεις το μωρό σου στην τουαλέτα, να θηλάσεις στο αυτοκίνητο, να χρησιμοποιήσεις κάλυμμα ή κουβερτούλα, να δώσεις μπιμπερό όταν είσαι έξω και να θηλάζεις στο σπίτι και άλλες πολλές.

 Θα πρότεινα σε όλες τις μανούλες που έρχονται αντιμέτωπες με τέτοιες απόψεις να απαντούν με ερώτηση του τύπου: Εσείς θα θέλατε να φάτε στην τουαλέτα, στο αυτοκίνητο ή καλυμμένος με κάτι; Έτσι ίσως σκεφτούν αυτά τα άτομα πως έκαναν λάθος.

 Τέλος ας μην ξεχνάμε πως το μητρικό γάλα είναι η καλύτερη επιλογή για τα περισσότερα βρέφη, αφού η σύστασή του διαμορφώνεται ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες του βρέφους, είναι ιδανικά σχεδιασμένο για τον γαστρεντερικό σωλήνα των βρεφών και προσφέρει προστασία έναντι των λοιμωδών νοσημάτων κατά τον 1ο χρόνο ζωής.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που το μητρικό γάλα αναφέρεται και ως «liquid gold».

Το άρθρο ανήκει στην Νικολέτα Παρασκευοπούλου